همه مشغول زندگی کردن بودیم و کم‌و‌بیش اخبار را دنبال می‌کردیم. شاید همه بر اساس اخبار و اطلاعات، می‌توانستیم حدس بزنیم چه اتفاقی ممکن است بیافتد و به همین دلیل برای سختی‌های ناشی از آن خودمان را آماده کرده بودیم: خرید کنسرو، خرید آب، شارژ کردن پاوربانک‌ها،
پر کردن باک بنزین ماشین و .....
منظورم دقیقا جنگ است .....
امروز تقریبا یک ماه از آغاز جنگ می‌گذرد و همه خودمان را تا حدودی برای آن آماده کرده بودیم. اما زمانیکه به نوع آمادگی‌هایمان برای جنگ نگاهی می‌اندازیم، کاملا مشخص می‌شود که جنس آمادگی‌هایی که داشتیم، از جنس آمادگی برای نجات پیدا کردن و بقا بوده است. صد البته که همه همینکار را می‌کنیم چون در شرایطی که تهدیدی متوجه زندگی‌مان می‌شود همه در وهله اول به دنبال نجات پیدا کردن و بعد در صورتی که امنیتی پیدا کنیم، به دنبال چیزهای دیگری خواهیم گشت.اما کمتر کسی خودش را برای چنین روزهایی از نظر روانی آماده می‌کند، که خودِ این موضوع می‌تواند دلیل‌های گسترده‌ای داشته باشد که در این معرفی جایی برای بررسی کردن این دلیل‌ها نیست.
در شرایط بحران، مثل جنگ، یا قرنطینه‌های ناشی از بیماری‌ها، یا غیره، همه بر اساس اخطار‌هایی که ذهن و مغزمان تولید می‌کنند به دنبال حفظ بقایمان خواهیم بود. این موضوع در کوتاه مدت نه تنها مشکلی ندارد که بسیار کمک‌کننده و حیات‌بخش هم هست، اما زمانیکه این وضعیت ستیز و گریز مدت زمانی زیادی طول می‌کشد و سیستم عصبی مرکزی بدنمان هیچ رهایی از آن ندارد، دیگر نمی‌توان از آن انتظار مفید بودن داشت.
در این برنامه سه ساعتی به دنبال این هستیم تا با کمک روشهایی بتوانیم مغزو سیستم عصبی متعادل‌تری داشته باشیم تا به واسطه آن روان و زندگی‌های متعادل‌تری در دل بحران داشته باشیم.